www.iranianlobby.com

قرار است دوازدهم اکتبر امسال، یک میزگرد در باره اوضاع سیاسی ایران و بحران کنونی در دانشگاه حقوق نیویورک برگزار شود. سخنرانان این جلسه، تریتا پارسی، کریم سجاد پور و همایون مجد هستند. اما بنظر من، جاذبه اصلی این جلسه، گرداننده آن یعنی گری سیک است، کسی که به سن بازنشستگی رسیده ولی نزدیک به بیست سال است که بدون وقفه مشغول خدمت به (رژیم حاکم بر) ایران است. نمیدانم چرا در سیاست هنوز رسم نشده تا مانند هالیوود، به کسانی که پیر شده اند و موی خود را در خدمت به سینما سپید کرده اند، جایزه ای برای یک عمر کار هنری اهداء کنند. اگر در سیاست هم اینطور بود، بدون تردید باید جایزه خدمت به جمهوری اسلامی در آمریکا را طی مراسم ویژه ای به گری سیک میدادند.

اگر یکنفر حوصله کند و فعالیت های گری سیک در این بیست سال گذشته را بصورت داستان یا فیلم در بیاورد، در حقیقت تاریخ لابی محافل آمریکائی برای کمک به جمهوری اسلامی را تهیه کرده است. قدیم ها که جوانتر بودیم، به یکی از هم محله ای های خود که حوالی خیابان ایران و عین الدوله است گفتم که اگر کسی تاریخچه این محله ها را بنویسد، در حقیقت تاریخ صد ساله ایران را مدون کرده است. از آبسردار و فخر الدوله و عین الدوله شروع کنید که همگی رجال قاجار و دوران مشروطه بودند تا به آخر که خمینی از پاریس به این خیابان آمد و در مدرسه علوی خانه کرد. داستان فعالیت های گری سیک نیز به تنهائی آینه روابط ایران و آمریکا و تلاش محافل با نفوذی است که با چنگ و دندان از این حکومت دفاع کرده اند.

اجازه دهید با هم به این گذشته پر بار ایشان نگاه کنیم. گری سیک در زمان کارتر از اعضای تیم شورای امنیت کاخ سفید بود. از اوائل دهه نود میلادی که همزمان با دومین دوره ریاست جمهوری رفسنجانی بود، گری سیک و هوشنگ امیر احمدی وارد فعالیت شده و برای نزدیکی آمریکا به حکومت آخوندی تلاش وسیعی را آغاز کردند. امیر احمدی شروع به برگزاری یک سری سخنرانی و کنفرانس نمود و به موازات آن، گری سیک نیز یک تشکیلات کوچک بنام "خلیج 2000" براه انداخت که مرکز آن نیز در دانشگاه کلمبیا بود.

کمپانی های نفتی و بنیاد راکفلر بطور همزمان هم به امیر احمدی و هم به گری سیک کمک میکردند. در سال 1997، وقتی خاتمی رئیس جمهور شد، همه این کمپانی ها جمع شدند و با حمایت از امیر احمدی، شورای آمریکائی ایرانی را درست کردند. گری سیک نیز از اولین اعضای هیئت مدیره این شورا بود.

هم گری سیک و هم امیر احمدی (و هم کمپانی های نفتی) یک هدف مشترک داشتند و آن برداشتن تحریم و فشار از روی جمهوری اسلامی و بازکردن دربهای بازاز شیرین و جذاب ایران بود. از اینرو، یک لابی گسترده براه افتاد که تا امروز که دوازده سال میگذرد، هنوز ادامه دارد. آدمهای آن عوض شده اند، خیلی ها دیگر در میان ما نیستند، برخی جای خود را به دیگران داده اند اما یک چیز ثابت مانده و آن پی گیری همان هدف مقدسی است که از روز اول گری سیک و دوستان بآن متعهد شدند: باید با جمهوری اسلامی دوست بود، به آن فشار سیاسی و اقتصادی نیاورد و بهر ترتیب شده از سقوط آن و افتادن این منبع عظیم نفت و گاز در ورطه بی ثباتی و نا امنی جلوگیری کرد.

از اینرو، گری سیک با هر کس که در اینراه گام برداشته، همراه و دوست بوده است. اگر روزهای اول با امیر احمدی رفیق بود، اکنون که تریتا پارسی جایگاه برتری یافته، در کنار او قرار میگیرد. این خصوصیت خوب گری سیک است که با هر کسی که خواهان دوستی با این حکومت یا برداشتن فشار از روی این حکومت است دوست و رفیق است.

یکی از دوستان و همکاران نزدیک گری سیک، یک ایرانی ساکن قبرس بنام حسین علیخانی بود که با تقلید از خاتمی، مرکز گفتگوی جهانی را براه انداخته بود. علیخانی بخاطر سرپیچی از قانون تحریم و قاچاق کردن تجهیزات نفتی به لیبی، مدتی را نیز در زندان آمریکا گذرانده بود. گویا به گفته خودش آنقدر در زندان زجر کشیده بود که یکی از دادگاههای جمهوری اسلامی حکم کرد که باید زمین و ساختمان سفارت سابق آمریکا در تهران را فروخت و پول آنرا بابت غرامت به حسین علیخانی داد.

حال که صحبت از دوستان نزدیک گری سیک شد، بایستی حتما از ابراهیم یزدی نیز یاد کنیم که رابطه ویژه ای با یکدیگر داشته اند و هر بار که ایشان به آمریکا سفر کرده، دعوت گری سیگ را پذیرفته و با ایراد یک سخنرانی، از آمریکا خواسته است که سیاست فشار به آخوندها و خدای ناکرده "تغییر رژیم" را به کلی فراموش کند.

از مدتی پیش، گری سیک بخوبی متوجه شده که دوران، دوران تریتا پارسی است. ازاینرو همیشه در کنار وی قرار دارد و از هیچ کمکی به او دریغ نمی کند. چندی پیش عده ای از اعضای مدیریت نایاک و مشاوران آن جمع شده و به کمک یک عده از "سیاستمداران" سابق که همگی طرفدار دوستی با جمهوری اسلامی اند، یک گروه جدیدی بنام "پروژه سیاست خارجی آمریکا" براه انداختند. بجز تریتا پارسی و دوستان وی، باید از گری سیک و تامس پیکرینگ نیز یاد کرد. ایشان که سابقا معاون کمپانی بوئینگ بود، درست مانند گری سیک، از مهمترین اعضای مدیریت شورای هوشنگ امیر احمدی نیز بود ولی فهمید که آن دوره تمام شده و از همین رو به این گروه جدید پیوست. پیکرینگ اکنون عضو هیئت مشاوران نایاک میباشد.

اکنون در سال 2009 قرار داریم و نزدیک به بیست سال از فعالیت های "ایراندوستانه" گری سیک میگذرد. باید یکنفر داوطلب شده و در جلسه ایکه دو ماه دیگر در دانشگاه نیویورک برگزار میشود، قبل از شروع مراسم، یک جایزه مخصوص به گری سیک اهداء کند.