ویدئو اسناد گزارش
 
 
 
 
 
 



شکست مذاکرات هسته ای، قمار خامنه ای و سپاه

حسن داعی

 

شکست اوباما و شکست روحانی

سرانجام پس از یکسال مذاکرات فشرده و دهها ملاقات آشکار و پنهان بین جمهوری اسلامی با کشورهای موسوم به 1+5 بویژه با آمریکا، طرفین نتوانستند در موعد تعیین شده به سازش جامع هسته ای دست یابند و از اینرو توافق نامه موقت ژنو یک بار دیگر نمدید شد. بنابراین، بخش عمده تحریم های اقتصادی علیه ایران ادامه می یابند و جمهوری اسلامی هم برنامه هسته ای اش را در همین حد ثابت نگه میدارد.

طی یک سال گذشته، رژیم ایران به کمک متحدین بین المللی خود در غرب و با بکارگیری امکانات رسانه ای و لابی گسترده، کارزار بی سابقه ای براه انداخت تا افکار عمومی در غرب را تحت تأثیر قرار داده و دولت های غربی را به نرمش بیشتر در مذاکرات سوق دهد.

دولت اوباما نیز طی یک سال گذشته، بمنظور دستیابی به سازش هسته ای با رژیم، سیاستی دوستانه و مماشات گرایانه در مقابل رژیم اتخاذ کرد و نسبت به دخالت های منطقه ای رژیم بویژه قتل عام در سوریه و دخالت در عراق و  همچنین نقض فاحش حقوق بشر در ایران سکوت کرد.

بنابراین، بن بست در مذاکرات و عدم دستیابی به سازش هسته ای، یک شکست بزرگ برای اوباما، برای محافل طرفدار مماشات در غرب، برای رژیم و بویژه دولت حسن روحانی است و آثار سیاسی این شکست بزودی ظاهر میشوند و روند تحولات را تحت تأثیر قرار خواهند داد.

اکنون بایستی به دو سوال اساسی پاسخ گفت. نخست اینکه شکست در دستیابی به توافق، چه تأثیری بر روند مذاکرات دارد و کنگره آمریکا و طرفداران فشار بیشتر به رژیم چه خواهند کرد.

سوال مهم دیگر این است که چرا رژیم ایران که با اقتصادی ورشکسته و بحران های سیاسی و اجتماعی رو به افزایش دست به گریبان است، حاضر به سازش هسته ای و لغو تدریجی تحریم ها نشد؟ استراتژی نظام چیست و روی کدام فاکتور یا برگ برنده حساب باز کرده است تا در شش ماه یا یکسال آینده روند تحولات را بنفع خود تغییر دهد؟ آیا محاسبات رژیم برای عبور از بحران واقعگرایانه اند یا برعکس، روند تحولات به ضرر جمهوری اسلامی است و رژیم در نهایت، چاره ای بجز عقب نشینی از موضعی ضعیف تر نخواهد داشت؟

برای پاسخ به این سوال ها باید نقشه راه یا استراتژی نظام را باز شناخت، این همان استراتژی است که رژیم طی یک سال گذشته بکار گرفته است و در ماههای آینده نیز راهنمای عمل اش خواهد بود.

 

پیشینه مذاکرات کنونی و نرمش قهرمانانه

در سال 2010 یعنی چهار سال پیش، مذاکرات هسته ای که در آنزمان توسط سعید جلیلی هدایت میشد شکست خورد و بدنبال آن، آمریکا تحریم های کمرشکن اقتصادی علیه رژیم را شروع کرد. پس از آن تحریم نفتی و بانکی از طرف اتحادیه اروپا شروع شد. در اوائل سال 2012 که اقتصاد رژیم در آستانه ورشکستگی کامل قرار داشت و بحران های اجتماعی در کشور افزایش می یافتند و در همان زمان، مردم سوریه قیام کرده و احتمال ورود غرب به مسئله سوریه و سقوط بشار اسد میرفت، خامنه ای مذاکرات مخفی با آمریکا در مسقط پایتخت عمان را شروع کرد.

سپس در سال 2013، خامنه ای بمنظور کاهش فشارهای خارجی و داخلی، با ریاست جمهوری حسن روحانی موافقت کرد و بطور علنی از نرمش قهرمانانه در مذاکرات هسته ای برای رفع تحریم ها حمایت کرد. بدنبال آن، مذاکرات با جدیت بیشتری ادامه یافتند و در نوامبر 2013 رژیم و کشورهای 1+5 توافق نامه موقت ژنو را امضاء کردند و قرار شد تا با ادامه مذاکرات، طی یک سال به توافق جامع و نهائی دست یابند.

 

رژیم و انتخاب بین دو گزینه

توافق ژنو نشان داد که رژیم زیر فشار تحریم ها، دیگر قادر به ادامه سیاست بدون دنده و ترمز هسته ای نمی باشد و مجبور به عقب نشینی شده است. این، یک نکته کلیدی است که باید امروز هم به آن توجه داشت. یعنی، رژیم از موضع ضعف مجبور به مذاکرات و تن دادن به توافق نامه ژنو شد و امروز نیز با تمدید آن نشان میدهد که قادر به ترک میز مذاکرات و ادامه بدون محدودیت برنامه هسته ای نیست. زیرا اگر رژیم میز مذاکرات را ترک کرده و برنامه هسته ای اش را مثل دوران قبل از توافق ژنو ادامه دهد، به معنای تقابل با جامعه بین المللی است و در نتیجه، تحریم ها بطور بی سابقه ای افزایش یافته و رژیم با ورشکستگی کامل اقتصادی و بحران های درحال انفجار اجتماعی رو برو خواهد شد.

اما از طرف دیگر، عدم دستیابی به توافق جامع هسته ای نشان میدهد که رژیم هنوز مایل و یا قادر به سازش نهائی و سرکشیدن جام زهر هسته ای نیست. رژیم مایل به سازش هسته ای نیست زیرا سلاح هسته ای جایگاه مهمی در استراتژی امنیتی نظام و بقای رژیم دارد و در ترازوی محاسبات رژیم، ارزش  دستیابی به سلاح هسته ای بیشتر از هزینه تحریم ها و فشار های اقتصادی است و از طرف دیگر، رژیم قادر به سازش هسته ای نیست زیرا تن دادن به شرائط مورد نظر غرب، به معنای شکست کامل و عقب نشنی خامنه ای و سپاه در برابر فشار های خارجی است. این گزینه که خود رژیم آن را به جام زهر تشبیه کرده است، باعث تضعیف رژیم در داخل و در منطقه شده و باعث باز شدن شکاف های داخل حکومتی میشود و و در شرائط کنونی جامعه ایران و نارضایتی گسترده در کشور، برای رژیم خطرناک و مرگبار است.

وضعیت کنونی و و تمدید مذاکرات، ناشی از ناتوانی رژیم در انتخاب گزینه های بالا و بیانگر وضعیت آچمز رژیم است. یعنی، از یکطرف، قادر به ادامه سیاست های هسته ای گذشته و تقابل با جامعه بین المللی نیست و از طرف دیگر، حاضر و یا قادر به به چشم پوشی از سلاح هسته ای و سرکشیدن جام زهر هسته ای نمی باشد.

رژیم با ادامه مذاکرات 3 هدف عمده را دنبال میکند:

نخست، جلوگیری از تحریم های جدید و سیاست های سخت گیرانه غرب

دوم، سیاست این ستون به آن ستون و انتظار تحولی که میتواند صحنه را بنفع رژیم متحول کند. مثلا در سال 2002 که پرونده هسته ای رژیم افشا شد، حمله آمریکا به عراق در 2003 و گرفتاری ارتش آمریکا در باتلاق عراق، یک مائده آسمانی برای رژیم بود که صحنه را تغییر داد. رژیم انتظار دارد که با خرید وقت، بتواند از بحران هائی مثل ظهور داعش، بحران اکرائین و شکاف در کشورهای 1+5، و بحران های جدید، بنفع خود استفاده کرده و با کاهش فشار ها، روند مذاکرات را بنفع خود تغییر دهد.

سومین هدف رژیم این است که از کارت های برنده و اهرم هائی که در اختیار دارد به بهترین شکل استفاده کند تا سازش هسته ای مورد نظر خود را به غرب تحمیل کند. یعنی، آمریکا و متحدانش، جمهوری اسلامی با توان تولید سلاح هسته ای را بپذیزند (Threshold State) و تحریم ها برداشته شوند. رژیم برای پیشبرد این استراتژی روی چند فاکتور که آنها را کارت برنده و اهرم فشار میداند حساب باز کرده است. کارت هائی که طی یکسال گذشته مورد استفاده قرار داده و در ماههای آینده نیز پایه و محور فعالیت های دیپلماتیک و منطقه ای رژیم خواهد بود.

 

قاسم سلیمانی

از ماه ژوین امسال که نیروهای داعش چند شهر مهم عراق منجمله موصل را بتصرف در آوردند، جغرافیای سیاسی منطقه شکل جدیدی بخود گرفت. از یکطرف، غرب در مقابل یک چالش امنیتی جدی قرار گرفت و از طرف دیگر، رژیم ایران برای حمایت از متحدان خود در عراق، حفظ هژمونی اش در این کشور و جلوگیری از بازگشت آمریکا به عراق، دست بکار شد و با اعزام نیرو و بسیج گروههای شبه نظامی وابسته به خود در این کشور، عملا کنترل نظامی و سیاسی مناطق شیعه نشین عراق را در دست گرفت. اکنون، قاسم سلیمانی فرمانده سپاه قدس به کمک بیش از 50 گروه شبه نظامی در عراق، فرماندار نظامی مناطق شیعه نشین عراق شده است.

در این شرائط، رژیم ایران براین باور است که میتواند از تحولات جدید منطقه و ظهور و رشد داعش بنفع خود در مذاکرات هسته ای و چالش با آمریکا استفاده کند. زیرا، به اعتقاد رژیم، آمریکا و غرب مایل به پرداخت بهای لازم برای مقابله با داعش نمی باشند. حل مسئله داعش و گروههای مشابه در سوریه و عراق و مبارزه با بنیادگرائی اسلامی، در درجه نخست، از کناره گیری بشار اسد در سوریه و تشکیل دولتی فراگیر در عراق شروع میشود. هر دو گزینه، بطور بینادین با سیاست های منطقه ای رژیم در تضاد قرار دارد. ازاینرو، حل بنیادین مسئله داعش و بحران های سوریه و عراق، به معنای تقابل با دخالت های رژیم در این دو کشور و در منطقه است و غرب و بویژه دولت اوباما، تمایلی به اتخاذ این گزینه ندارند و حاضر به پرداخت بهای لازم برای این گزینه نمی باشند.

بنابراین، رژیم با تبلیغ روی قاسم سلیمانی بعنوان فرماندار دوفاکتوی عراق و سوریه، خود را تنها سد و مانع در برابر داعش جلوه میدهد و خواهان باجگیری از غرب در پرونده هسته ای است. حسن روحانی و دیگر مقامات رژیم و لابیست های ریز و درشتی که در غرب بنفع رژیم فعالیت میکنند، طی چند ماه گذشته خواهان نرمش غرب در پرونده هسته ای و قبول رهبری رژیم در مبارزه با داعش شده اند.

اگر رفتار تیم هسته ای رژیم از ماه ژوئن ببعد، یعنی اشغال موصل توس داعش را مورد توجه قرار دهیم می بینیم که بطور محسوسی رادیکال تر و انعطاف ناپذیر تر شده است. خامنه ای در سخنرانی خود از نیاز ایران به 190 هزار سو صحبت کرد و جواد ظریف نیز در پیام ویدئوئی برای اولین بار غرب را به باج خواهی متهم نمود و گفت که ایران هرگز از منافع خود عقب نمی نشیند.

رژیم، حضور نظامی در عراق و سوریه و کنترل دو قاکتوی بخش های مهمی از این دو کشور توسط نیروهای تحت امر قاسم سلیمانی را برگ برنده خود میداند و اطمینان دارد که حتی در صورت عدم دستیبابی به توافق جامع هسته ای، آمریکا و غرب در شرائط کنونی منطقه، تمایلی به درگیری با رژیم و افزایش تحریم ها ندارند.
 

روحانی و ظریف، دیپلماسی لبخند

رژیم با استفاده از روحانی و ظریف تلاش میکند تا در صحنه بین المللی، چهره ای معتدل و مسئول از خود نشان دهد  و با تأثیر گذاری روی افکار عمومی و دولتمردان غرب، گزینه جمهوری اسلامی با توان تولید سلاح هسته ای  (Threshold State) را قابل قبول و کم خطر جلوه دهد.

طی یکسال و نیم گذشته، اگرچه روحانی و ظریف تلاش زیادی برای ترمیم و آرایش چهره نظام کرده اند اما موفقیت آنان محدود و آثار آن بسیار ناچیز بوده است. از یکطرف، کارنامه وحشتناک حقوق بشری رژیم و ناتوانی روحانی در اجرای وعده های انتخاباتی، وی را بی اعتبار کرده است و از طرف دیگر، دخالت های منطقه ای رژیم و مواضع بشدت رادیکال خامنه ای، تلاش های روحانی و ظریف برای پراگماتیست بودن رژیم در عرصه بین المللی را بی اثر کرده اند.

شکست مذاکرات نیز به نوبه خود، وزنه اعتدال در رژیم ایران یعنی روحانی و ظریف را کاهش داده و آنان را بی اعتبار و فاقد قدرت نشان میدهد. بی جهت نیست که اوباما پس از یکسال مذاکراه، به علی خامنه ای نامه می نویسد و به وی توسل می جوید 

.

بهر برداری از شکاف های سیاسی آمریکا

روحانی و ظریف براین باورند که جمهوری اسلامی میتواند از شکاف های سیاسی در آمریکا بنفع خود استفاده کند و به کمک محافلی که طرفدار مماشات با رژیم ایران و انعطاف بیشتر از طرف آمریکا در مذاکرات هسته ای هستند، به حداقل های خود در سازش هسته ای دست یابد و گزینه جمهوری اسلامی با توان تولید سلاح هسته ای را به آمریکا تحمیل کند. سال گذشته ظریف در دیدار با نمایندگان مجلس گفته بود: "جمهوری اسلامی ایران توان و ظرفیت این را دارد که در صحنه بین المللی حریف آمریکا و اسرائیل شود برای این کار باید توانمندیهای خودمان و تیم دولت را باور کنیم. اگر برداشت ما این باشد که در داخل آمریکا یک صدایی وجود دارد اشتباه کردیم بلکه ما می توانیم با استفاده از اختلاف نظرها در آمریکا پیروز صحنه باشیم و البته رژیم صهیونیستی نقاط ضعف بسیار زیادی دارد که می توان از آنها استفاده کرد."

طی یک سال گذشته، اگرچه رژیم با استفاده از محافل طرفدار مماشات در آمریکا توانست جلوی تحریم های جدید را بگیرد و کاخ سفید را به نرمش بیتشر سوق دهد، اما در دستیابی به هدف اصلی خود یعنی تحمیل سازش هسته ای مورد نظر رژیم به آمریکا ناموفق بوده است. جمهوری اسلامی با توان هسته ای، تهدیدی برای منافع استراتژیک ایالات متحده است و محافل طرفدار مماشات به سخنتی قادرند این گزینه را به دستگاه سیاسی آمریکا تحمیل کنند.

اکنون، با شکست مذاکرات هسته ای و با توجه به کنترل سنای آمریکا توسط جمهوریخواهان، موقعیت محافل طرفدار مماشات با رژیم بشدت ضعیف شده و دست رژیم برای استفاده از این کارت بسیار بسته تر خواهد شد.

مواضع ضد اسرائیلی خامنه ای که بدلیل نیازهای منطقه ای رژیم و تقویت پایگاه اجتماعی رژیم در داخل و خارج کشور اتخاذ میشوند، تلاش های ظریف و روحانی برای استفاده از شکاف های موجود بین آمریکا و اسرائیل را به میزان زیادی بی اثر کرده و میکند.

 

دیپلماسی نفتی

یکی از مهمترین کارت های مورد استفاده رژیم، اهرم نفت و گاز یا بقول بیژن زنگنه، دیپلماسی نفتی و کمک گیری از غول های های نفتی است زیرا این کمپانی ها خواهان بسته شدن پرونده هسته ای و لغو تحریم ها و ورود به بازار نفت و گاز ایران هستند. از طرف دیگر ایران میتواند مسیر مناسبی برای انتقال گاز و نفت آسیای مرکزی به اروپا باشد و در شرائط کنونی که اروپا بدنبال کاهش وابستگی به روسیه است، این، یک اهرم سیاسی و اقتصادی قوی در دست رژیم ایران است.

بنابراین، رژیم تلاش میکند اولا، با استفاده از لابی های نفتی و تجاری تا جائی که میتواند در دیواره تحریم ها ترک بیندازد و در نتیجه، اهرم اصلی فشار غرب یعنی تحریم را بی اثر کند. ثانیا، کمپانی های نفتی و تجاری را به لابی در کشورهای شان ترغیب کند تا  به دولت های اروپائی و آمریکا برای نرمش در مذاکرات هسته ای و پذیرش حداقل های جمهوری اسلامی فشار بیاورند.

درهمین راستا، مهدی حسینی، دستیار بیژن زنگنه و مسئول قرار دادهای نفتی سال گذشته در مصاحبه ای تحت عنوان " باید از لابی های نفتی برای رفع کامل تحریم ها استفاده کرد" مسئله را بازتر کرد و گفت که شرکت‌های نفتی بین المللی معتبر، می‌توانند مهمترین لابی ایران برای فشار بر دولت‌های غربی و نرمش 1+5 در مذاکرات آتی با دولت جمهوری اسلامی ایران باشند."

"من معتقدم شرکت‌های نفتی متقاضی فعالیت در ایران، لابی‌های خوبی برای ما در مذاکره با غرب هستند. علاوه بر شرکت‌های نفتی، بانک‌ها و شرکت‌های خدماتی و موسسات حقوقی هم از بیزینس نفتی بهره‌مند می‌شوند. تمامی این شرکت‌ها و بانک‌ها و موسسات، از اینکه کشور بزرگی مثل ایران - که کشوری محوری در صنعت انرژی جهانی است - تحریم شود، ناراضی‌ و متضررند. این نهادها همگی برای تامین منافع خودشان خواستار رفع تحریم ایران هستند و ما می‌توانیم از این خواسته اساسی آنها برای تامین منافع خودمان استفاده کنیم. 
عصر ایران می پرسد: یعنی این شرکت‌ها و موسسات و ... در نهایت باید به نفع ایران به دولت‌های غربی فشار بیاورند؟
مهدی حسینی: این کار سابقه دارد. آنها در گذشته هم این کار را انجام می‌دادند.
 

حسینی اضافه میکند: من معتقدم فشار این شرکت‌ها به دولت‌های غربی می‌تواند به ما کمک کند که ما در مذاکرات آینده، موفق‌تر عمل کنیم. به هر حال هر چه فشار بر تحریم‌کنندگان بیشتر باشد و این فشار از درون کشورهای آنها اعمال شود، به سود ماست. ما باید از این امکان استفاده کنیم."

بمنظور تشویق کمپانی های نفتی برای لابی بنفع رژیم، وزارت نفت رژیم قرار دادهای جذاب و پرسود به آنها پیشنهاد کرده است. روحانی هم به داووس رفت و با نمایندگان کمپانی های نفتی دیدار کرد. پس از این دیدار، رئیس کمپانی توتال گفت که قراردادهای پیشنهادی ایران سوپر سکسی شده اند.

در یکسال گذشته تعداد زیادی هیئت های سیاسی و تجاری اروپا روانه تهران رفته اند و رسانه ها پر از گزارش و خبر در مورد هجوم کمپانی های غربی به ایران بوده است.  چندین کنفرانس و سیمینار هم برای بازرا ایران پس از لغو تحریم ها برگزار شده تا عطش کمپانی های بین المللی بیشتر بشود و بیشتر بنفع رژیم لابی کنند. یک نمونه روشن از این لابی، کنفرانس اخیری است که در لندن توسط جک استراء و با همکاری رژیم برگزار شد. در این کنفرانس نزدیک به 200 تاجر و دلال غربی شرکت داشتند و نهاوندیان رئیس دفتر روحانی نیز پیام ویژه ای برایشان فرستاد.

اما پس از یک سال تلاش رژیم برای پیشبرد دیپلماسی نفتی میتوان گفت که اولا، کمپانی های بزرگ موفق به تحمیل سازش هسته ای مورد نظر رژیم به دولت های غربی نشده و احتمالا هم نخواهند شد. دوم اینکه، کمپانی های تجاری از ترس مجازات بسیار سخت آمریکا، حاضر به دور زدن تحریم ها نیستند و از اینرو، یک هدف عمده رژیم یعنی ترک انداختن تحریم ها را برآورده نکرده و نخواهند کرد و سوم اینکه، قیمت نفت و کاهش تقاضا در بازار انرژی، از جذابیت ایران برای جلب کمپانی های نفتی بشدت کاسته است و عطش آنها برای ورود به بازار پر ریسک ایران و شراکت با مافیای سپاه که با هیچ قانون تجاری سر سازگاری ندارد را به میزان زیادی از بین برده است.

اما، لابی های نفتی و تجاری در غرب، ها با استفاده از رسانه ها و محافل سیاسی تحت کنترل خود، روی افکار عمومی تأثیر میگذارند  و با توجه به شکست مذااکرات، تلاش خواهند کرد تا از سخت تر شدن سیاست های غرب در رابطه با ایران جلوگیری کنند.

.

چشم انداز تحولات و آینده مذاکرات

عدم دستیابی به سازش هسته ای یک شکست برای اوباما ومحافل مماشات در آمریکا و همچنین شکستی برای روحانی در ایران است. از اینرو، محافل طرفدار مماشات در غرب بشدت تضعیف میشوند و از طرف دیگر، از ماه ژانویه، کنگره آمریکا نیز بطور کامل در اختیار جمهوریخواهان قرار میگیرد. از اینرو، مواضع کاخ سفید در مذاکرات هسته ای سخت تر و دست اوباما برای نرمش و دادن امتیاز، بسته تر میشود.

با شکست مذاکرات، بخش عمده تحریم ها ادامه می یابند و سقوط بهای نفت در بازارهای بین المللی، وضعیت اقتصاد درهم شکسته ایران را بازهم خراب تر میکند و باید انتظار داشت که بحران های اجتماعی و سیاسی و منجلمه شکاف های داخل حکومتی افزایش یابند.

علی خامنه ای و سپاه پاسداران، با توجه به تحولات منطقه ای، تصور میکنند که روند اوضاع بنفع رژیم است و میتوانند از کارت منطقه ای در مذاکرات هسته ای استفاده کنند. بنظر میرسد که محاسبات رژیم در این زمینه، مثل محاسباتی که طی یک سال گذشته برای استفاده از شکاف های سیاسی داخل آمریکا یا استفاده از لابی های نفتی برای درهم شکستن تحریم ها کرده بود، غیر واقعی میباشند.

باید به این نکته اساسی توجه کرد که رژیم ایران در موضع ضعف قرار دارد و شش ماه یا یک سال بعد، با ادامه تحریم ها و افزایش بحران های اجتماعی و سیاسی، بازهم ضعیف تر خواهد شد. از اینرو، در آنزمان، یک بار دیگر در برابر دو گزینه ای قرار خواهد گرفت که همین امروز با آن روبرو است و از انتخاب بین آنها می گریزد: تقابل با جامعه بین المللی یا سرکشیدن جام زهر.

رژیم در وحشت از انتخاب بین این دو گزینه، با کش دادن مذاکرات، خود را ضعیف تر میکند اما سرانجام مجبور به انتخاب خواهد شد و در آنزمان، آثار این انتخاب برای رژیم مهلکت تر خواهد بود.

 


منبع: ایرانیان لابی


   

برای ارسال این مطلب به فیس‌بوک‌تان، روی لوگوی زیر کلیک کنید:



شکست نایاک: نگاهی به پروسه دادگاه و حکم قاضی حسن داعی 

صلح طلبی با چاشنی نفت خام حسن داعی 

از قاچاق هواپیما تا نفوذ سیاسی در آمریکا حسن داعی 

گفتگوهای پنهان بین آمریکا و جمهوری اسلامی  

رشد و نمو بنیادگرائی اسلامی در ایران و در منطقه  

از اسرائیل تا عزرائیل  

بنیاد گرائی اسلامی و یهود ستیزی حسن داعی 

تحول یهود ستیزی در ایران   

همایش تهران و تلاش برای بازسازی لابی ضد جنگ حسن داعی 

رابطه حکومت ايران با جنبش ضد جنگ در آمريکا (بخش سوم) حسن داعی 

جلسه دیدار صلح طلبان آمریکائی با احمدی نژاد سپتامبر 2008 نیویورک  

رابطه حکومت ايران با جنبش ضد جنگ در آمريکا (بخش دوم) حسن داعی 

رابطه حکومت ایران با جنبش ضد جنگ در آمریکا (بخش نخست) حسن داعی 

پایه‌های مالی-سیاسی لابی رژیم ایران در آمریکا (بخش سوم) حسن داعی 

پایه‌های مالی-سیاسی لابی رژیم ایران(بخش دوم) حسن داعی 

پایه های مالی-سیاسی لابی رژیم ایران(بخش اول) حسن داعی 

ماجرای «معامله بزرگ» و گزارش اخیر اطلاعاتی آمریکا حسن داعی 

 

Iranian lobby 2005  ©
hassan.dai@yahoo.com